English EN Deutsch DE Italiano IT Polski PL Español ES

Jan Bogusz / Fot. MBP Lubaczów

Jan Bogusz nie żyje. 24 maja smutna wiadomość zaskoczyła Rodzinę, współpracowników, tych którzy cieszyli się darem Jego przyjaźni oraz tych, którym pomagał w potrzebie, tak zwyczajnie po ludzku…, a było ich wielu.

Jan Bogusz urodził się w Oleszycach 13 stycznia 1946 r. Po ojcu, który był przedwojennym nauczycielem z ukończonym Wyższym Kursem Nauczycielskim (WKN), a po wojnie kierownikiem Szkoły Podstawowej w Oleszycach – odziedziczył zamiłowanie do zawodu nauczycielskie. Po egzaminie maturalnym w 1963 r. w Liceum Ogólnokształcącym w Lubaczowie, podjął pracę w Szkole Podstawowej w Borchowie. W latach 1965 – 1967 studiował w Studium Nauczycielskim w Przemyślu na kierunku historia, uzyskując kwalifikacje do nauczania w szkolnictwie podstawowym. Był wzorowym studentem, „piątkowym”, członkiem Koła Historycznego, które prowadził dr Aleksy Gilewicz. Ten znakomity historyk ze szkoły lwowskiej wspólnie z dr. Józefem Półćwiartkiem zaszczepili w nim zainteresowanie historią regionalną, co miało wpływa na Jego późniejszą działalność społeczna i zawodową.

Od 1 wrześnie 1967 r. do 31 sierpnia 1972 r. był nauczycielem Szkoły Podstawowej w Oleszycach. 1 wrześnie 1972 r. został powołany na stanowisko wizytatora – metodyka przedmiotowego historii i wychowania obywatelskiego, a od 1 września 1973 r. był zastępcą Inspektora Szkolnego ds. wychowania w Wydziale Oświaty PPRN w Lubaczowie. W tym okresie rozpoczął studia na Wydziale Filologiczno – Historycznym w Wyższej Szkole Pedagogiczne w Krakowie, gdzie był ucznie prof. Przybosia. W 1975 r. po zaliczeniu II roku studiów przeniósł się na UMCS w Lublinie. W 1978 r. obronił pracę dyplomową uzyskując tytuł magistra historii (promotor dr Adam Witusik). Od 1 kwietnia 1975 r. do 31 sierpnia 1981 r. zajmował stanowisko I Sekretarza Komitetu Miejskiego PZPR. Następnie od 1 września 1981 r. został zatrudniony w Muzeum Okręgowym w Przemyślu na stanowisku adiunkta z oddelegowaniem do Muzeum Regionalnego PTTK w Lubaczowie. Po upaństwowieniu tego muzeum, od 1 listopada 1981 r. pełnił w tej instytucji stanowisko kustosza działu historycznego. Z dniem 16 kwietnia 1985 r. objął stanowisko dyrektora Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Władysława Broniewskiego. Na tym stanowisku podnosił swoje kwalifikacje zawodowe. W 1990 r. ukończył kurs w Państwowym Ośrodku Kształcenia Bibliotekarzy w Jarocinie w zakresie organizacji i zarządzania bibliotekami miejskimi. Jako dyrektor Biblioteki położył duże zasługi dla upowszechnienia czytelnictwa i krzewienia edukacji regionalne wśród młodzieży. Był rzecznikiem idei, że patriotyzm najlepiej wyraża się w przywiązaniu do swego miasta i środowiska – Małej Ojczyzny. Tę ideę zaszczepiał młodzieży – ze szkołą kontaktu nie zrywał, ucząc w Liceum Ogólnokształcącym historii w niepełnym wymiarze godzin (1992 – 2003). Dla młodzieży od 1998 r. corocznie organizował w Bibliotece konkurs „Wiem wszystko o mojej miejscowości”. Na konto Jego osiągnięć trzeba zapisać wydanie monografii z okazji 60-lecia tej instytucji: Miejska Biblioteka Publiczna im. Władysława Broniewskiego w Lubaczowie 1948 – 2008.

Wszędzie, gdzie rozpoczynał pracę wnosił kapitał swojej wiedzy i doświadczenia, inwencji i energii. Praca zawodowa przynosiła mu satysfakcję, ale pełne spełnienie dawał mu działalność społeczna. W latach 1956 – 1969 był instruktorem ZHP, działaczem ZMS, lektorem Towarzystwa Wiedzy Powszechnej, działaczem TPD, od 1990 r. członkiem Zarządu Towarzystwa Miłośników Ziemi Lubaczowskiej, członkiem i działaczem Polskiego Towarzystwa Historycznego.

Największe Jego dokonania w działalności społecznej przypadły na lata 1975 – 1990, kiedy pełnił funkcję Przewodniczącego Miejskiej Rady Narodowej. Wspólnie z kolejnymi Naczelnikami Miasta tworzył tandem, który wpisał się w historię miasta dużymi osiągnięciami. 20 lipca 1976 r. jako Przewodniczący MRN odebrał w Urzędzie Rady Ministrów dyplom za uzyskanie tytułu „Wicemistrza Gospodarności”. Jeszcze w tym samym roku miasto zdobyło I miejsce w wojewódzkim konkursie „Miasto – mistrz gospodarności”. Jan Bogusz postawił na samorządność mieszkańców. W 1978 r. Samorząd mieszkańców Nr3 uzyskał tytuł „Najlepszego Komitetu Samorządu Mieszkańców” w województwie przemyskim. Potem przyszły kolejne sukcesy. Nazwisko Jana Bogusza pojawiało się na pierwszych stronach „Polityki”, „Nowin”, „Słowa Powszechnego”, „Profili”, „Życia Przemyskiego”. W przeddzień Nowego Roku 1978 mówił do redaktora „Nowin”: „Zakończyliśmy pierwszy etap rozbudowy Zakładów Galanteryjnych. Rozpoczęto budowę hydroforni ogólnomiejskiej, która rozwiąże zaopatrzenie miasta w wodę, pierwsze efekty – w 1979 r. W lipcu powołaliśmy Lubaczowski Kombinat Rolny, gospodarujący na 18 tys. hektarów. Mieszkańcy otrzymali budynek mieszkalno – usługowy, rozpoczęto budowę dwóch bloków. Oto wydarzenia 1977 r., które dały nam wiele satysfakcji”. Lata 80. – to nowe dokonania. W 1985 r. Jan Bogusz gościł w Belwederze, odbierając dyplom „Mistrza Gospodarności” za rok 1984 w grupie miast do 10 tys. mieszkańców. Również rok 1985 przyniósł zaszczytne wyróżnienie – tym razem tytuł „Wicemistrza Gospodarności”. Wybitne osiągnięcia w Konkursie „Mistrz Gospodarności” były źródeł satysfakcji dla przewodniczącego Jana Bogusza, a dla społeczeństwa wnosiły znaczące efekty rzeczowe – nagrody od kilku do kilkunastu milionów zł na popieranie rozwoju gospodarczego miasta.

Medal dla emerytowanego dyrektora Jana Bogusza / MBP Lubaczów

Za swoją pracę społeczną Jan Bogusz zyskał sobie uznanie i podziękowanie wielu organizacji i stowarzyszeń. W 1975 r. prof. dr Zygmunt Rybicki przesłał Mu podziękowanie „Za długoletni i aktywny udział w upowszechnianiu wiedzy”, Zarząd Wojewódzki TPD dziękował Mu za pracę społeczną w dziedzinie wychowywania i opieki nad dzieckiem, Komenda Chorągwi ZHP w Przemyślu wyrażała podziękowanie za pomoc (1977), a Muzeum w Lubaczowie za zaangażowanie na rzecz rozwoju tej instytucji (1985). Tego rodzaju dowodów uznania i podziękowania odbierał wiele… Jeszcze na dwa miesiące przed śmiercią otrzymał medal i dyplom „W Dowód Uznania za zasługi dla bibliotekarstwa oraz Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich” (13 III 2012).

Jan Bogusz otrzymał liczne oznaczenia państwowe: Srebrny Krzyż Zasługi (1976), Złoty Krzyż Zasługi (1984), Medal 40-lecia Polski Ludowej, Srebrny Medal za Zasługi dla Obronności Kraju (1978), Medal Komisji Edukacji Narodowej (1977). Jego zaangażowanie społeczne dokumentują również liczne odznaki honorowe przyznane Mu przez organizację społeczno – kulturalne i stowarzyszenia: odznaka „Przyjaciel Dziecka” (1974), Złota Odznaka „Zasłużony Działacz LOK” (1977), Odznaka Honorowa Związku Inwalidów Wojennych (1978), Odznaka Honorowa PCK (1978), Odznaka „Za Zasługi dla Województwa Przemyskiego” (1981), Medal PTTK (1985), Złota Odznaka za Opiekę nad Zabytkami (1987).

Zygmunt Kubrak